A jungle book memory

Remember those Sunday evenings with jungle book serial? Mogli, Bagheera, ballu and Sherkhan and the song chinkkani kunnil chinni chilambum chakkara poove..  Most of us grew up watching the beautiful cartoon show- the Jungle book on every Sunday evening and today after so many years it is a déjà vu’ effect when i heard my friends phone ringing the song (‘Jungle Jungle pata chala hai, chaddi pahan ke phool khila hai’ The Hindi version.). This “jungle book” was at 6:30 pm sundays…so after 2 days of holidays, school will be again starting on Monday morning….and “jungle book” was the last enjoyable thing of the weekend. So the end credits of “jungle book” always made me blue coz always after jungle book and a sleep I am waking up to a school day and my maroon cream coloured Uniform..The worst dress I ever worn in my life.. Also the Malaa Dee ad.. The 7 year old kutti who innocently sang the mala Dee garb nirodhan goliya ad song, without knowing what it is all about.. And those days which I started watching my first Hindi serial named Sea Hawks in which Madhavan Played a supporting role… The days which I seriously tried ottakkal thapas (praying in one leg) for blessing from Bhagavan. And at last I dropped it for the fear of his vishwaroopam.. And quite a lot from those golden days… I miss the jungle book, The Raja Rancho serial, Chandrakantha and a lot.

 There is much more magical stuff in life, which takes us back down to the memory lane, like this. If you can throw away all the cares of your day and be one with the moment, you can be a child and experience and enjoy the little things. I wish if i could...

The missing beats!

Once upon a time, a little girl would take long walks with her Achan in the li’l naattuvazhi called keezhillam, where people spoke loudly this crazed-out language called valluvanadan Malayalam. And on the way to nowhere in particular, they’d stop at every small junction (say ‘kavala’) and small shops that sold random yet necessary things (muttai, attani, naranga vellam, soap, sambrani, oil and a lot more)And this little girl probably in frocks or petticoat, would sit on top of the counter and eat a red marble like sweet called ‘thaen madhuram’ while her Achan and the storekeeper discussed the rashtreeyam(politics) about CPI (his own team)and white costumed INC guys..
And then, somewhere in between, the little girl grew out of that naatuvazhi and forgot the valluvanadan malayalam, theshop keeper and of course, the taste of thaen madhuram.
Today when I am siting in this AC cabin, I wish I could go back to that li’l girl whom which the gulf returned achan used to take away with him for the naatukootams and kavala meetings. I would love to sit again in that leg sprained bench in the keezhillam party office where they discussed about world politics. I wish atleast I could take a long walk with my achan holding his fingers with a clean n clear mind..

The sand castle.......

Her feet had set tiny patterns into the wet sand, which were soon washed away by the inevitable rhythm of the rain.
They made way to the sand castle they had built together a day earlier.  
With her plump little hands and plenty of sand, she got to work again.
An hour or two passed before she finished her fifth sand castle of the day.
She rubbed her hands together sending chunks of dirt into the air and finally stood up to admire her work.

“friend” she yelled, her sounds somewhat muffled by the intermittent breaking of waves.

She waved and then ran closer and yelled again.

“Look at my castle, friend. Isn’t it pretty?”
she danced around her castle,
adding little bits of sand here and there to shape the walls or adjust the size.
He watched her , knowing that in a couple of hours the castle would go under water,The big sea is going to take you. So goodbye pretty castle...
close your eyes i have had a surprise for you dear!
“now show me the surprise” she said closing her pretty big eyes.
His face has been twisted into unimaginable shape.
she screamed as he crawled above her..but none listened... and its too much late. The hurt and pain, she even dint know y he is so fierce. oh please friend stop this game,  i m hurt she yelled..
oh god please have mercy, let it end.. and finally he stopped, while she lay there motionless, sprawled on the floor...
he hugged her nudity. For him the last minutes were a part of the game. He hugged her tight and slipped the tweety sticker into her clutched hands. As the waves receded the setting sun, he walked away leaving his small friend behind.
Here was his li’l friend  who played the same old game everyday,who built the castles again and again,
dancing around him... she will never claim for the yellow tweety stickers. she will no more make sand castles.
He closed his eyes. A light ocean-bound breeze enveloped his being and drifted away.

ചിത..

പിതാവിന്റെ ദേഹിക്കു ദേഹത്തില്‍ നിന്ന് മുക്തി നല്‍കി 

സ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് വഴി ഒരുക്കുനത് പുത്ര നിയോഗം 

ഖടികാര ഹൃദയം പോലും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചു 

കാറ്റിനു  പോലും വേദ മന്ത്രങ്ങളുടെ ഗന്ധം

അന്ത്യ കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് എത്തിയ പുരോഹിതന്‍

പുരാതനമായ ഏതോ കഥയില്‍ നിന്ന് 

അപ്പോള്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ കഥാപാത്രത്തെ പോലെ ..

മഞ്ഞു പോലെ ശരീരവും വെളുത്ത താടിയും ഉള്ള വൃദ്ധന്‍,

ചുണ്ടുകളില്‍ മന്ത്രങ്ങളുടെ കാറ്റിളകി

 " അസതോമ സത്ഗമയ..... മൃത്യോമ അമൃതം ഗമയ '' 

വിലാപങ്ങളുടെ വീഥിയില്‍ വിലക്ഷണം പോലെ അത് ഉയര്‍ന്നു കേട്ടു..

വാതിലിന്മേല്‍ കൈകള്‍ ഊന്നി തള്ളി തുറന്നപ്പോള്‍ മനസ്സ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. മാന്ത്രിക സിനിമകളില്‍ കേള്‍ക്കാറുള്ളത് പോലെ ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം .വവ്വാലുകള്‍ ചിറകടിച്ചു ഉയരുന്ന്ന ശബ്ദം മനസ്സില്‍ ഒരു തേങ്ങല്‍ ഉണര്തിയോ? ... ശ്വാസം എടുക്കാന്‍ വിഷമിക്കുനത് പോലെ ഒരു അവസ്ഥ. വാതില്‍ തുറന്നു അകത്തു കയറുമ്പോള്‍ പഴയ ഓര്‍മകളില്‍ നിറം പിടിച്ചു നിന്നിരുന്ന അകതലത്തിനു പകരം തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ ചിതലരിച്ച ഒരു മുറിയാണ് കണ്ടത്.. ഓരോ മൂലകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴും ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

തുളസി തറയും വിളക്കും വെച്ചിരുന്ന നടുമുട്ടത്തില്‍ അതിന്റെ ശേഷിപ്പ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല  . പകരം കാട് പിടിച്ചു പാമ്പിനും ചേരയ്കും യഥേഷ്ടം അധിവസിക്കാന്‍ അനാഥമായി  കിടക്കുന്നു.

 വലതു വശത്തെ പൂജാമുറിയില്‍ എലികളും നരിചീരുകളും യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കുന്നു. പോളിഞ്ഞടുങ്ങിയ പതയപുരയും അടുക്കള പുറവും  നിറം മങ്ങിയ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മകളിലേക് തോളില്‍ ഏറ്റി  കൊണ്ട് പോകുന്ന പോലെ.. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും പക്ഷെ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തിന്റെയും തിരു ശേഷിപ്പുകള്‍.  

വില്പത്രത്തിന്റെയും എഴുത്ത് കുത്തുകള്‍ ഉള്ള കടലാസിന്റെയും കെട്ടു ചുരുട്ടി പിടിച്ചു പടിപ്പുര ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നോ ഒരു തേങ്ങല്‍ കേട്ടത് പോലെ. കാടിറങ്ങിയ മുറ്റത്തു നിന്ന് പോളിഞ്ഞിലകിയ മച്ചിലേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ ദാരിദ്ര്യതാല്‍ മരിച്ച ഏതൊക്കെയോ വൃദ്ധ ബ്രാഹ്മണരുടെ ഏങ്ങലടി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. തേങ്ങലും സങ്കടവും കുലം കുത്തിയൊഴുകുന്ന പടിപ്പുര ഇറങ്ങുമ്പോള്‍  ചവുട്ടി ഇറങ്ങിയ ഒരു പിടി മണ്ണ് പോലും അവനു സ്വന്തം ആയിരുനില്ല.  .. 

dreams....

I again had killed the dreams
where he has missed me 

and above all want me back.
But,The worst are 

the three seconds after waking,
where dreams are still so clean, clear and true,
that you obviously think it is real.
But it is not.

All I feel is to......

Isn’t it hard to act like someone else?

When all you need is to be yourself,

Why I can’t be just real,

Why I can’t show off what I feel?

I reached my limit of tolerance

The pinnacle of my self control

Of myself indulged pain

The temporary remedy of self denial

I am considered unstable

Yet I overcame everything

I overcame myself and fought on

Yet I felt exhausted and tired...

When I look at me,

What I could see is a pathetic life,

Holding back the tears dripping,

If  I could end it all with a seconds courage